Haustlauv på Bømlo;

Veggen med det fine på, og kjendisparty;

2011-09-21T16:55:00.001+02:00

Til venstre; timeplanen min (ler ut høgt, då den er meir nyttig enn fin), øverst til venstre i midten fekk eg fin lapp med Kristine der det står; "Hvis du ønsker deg noe av hele ditt hjerte, vil hele universet jobbe for å oppfylle ønsket ditt!" Nedover der, dei to lappane er frå hemmeleg ven veka! Det var superkoseleg, der står " En liten hilsen til en liten person, ha en god dag :)" Under konovolutten er eit brev eg fekk frå min fantastiske nabo Inger. Ho hadde laga eit brev med funfacts samt ein paracet då eg var sjuk. Koseleg!! Nedom der skreiv Anniken fin lapp til meg, der det ganske enkelt står " Anniken <3 Astrid" og under der igjen er POSTKASSA MI, som eg vonar får litt brev i seg. Til no er der to veldig fine frå min mor og far.

Fordi fine individ aldri er langt vekke, ikkje psykisk, anyhow. Hjarte.

Eg fekk pakke heimanfrå i går, det var super koseleg. Eg fekk to utgåver av lokalavisa, samt smash + melkerull samt eit kjempefint brev. Og pengar! Hihih. Eg tykkjer det er superkult at me har eigen postkasser nede i respesjonen, òg fordi det får fram brev-Astrid. Liksom, no til dags er ALT SÅ ELEKTRONISK OG TEKNOLOGISK OG ÆSJ. Difor er det kjempekjekt at nesten alle her skriv brev heim/til vener/ kjærastar etc, fordi som regel får me svar, og ingenting, ingenting slår gleda over å få brev i postkassa. Det er nærmast høgdepunktet på dagen. Nesten. Men jau, det er veldig fint tykkjer eg. Det er noko over å sjå gleda til medelevar når dei får post heimanifrå, eller frå vener. Det er berre fint.

Ellers går dagane ganske fort, i morgon er det valgfag dag, ergo eg skal ha eit fag som heiter Lille mjlø før lunch, og eit anna fag som heiter Brennpunkt etter lunch. Lille miljø går ut på at me som er i den gruppa skal prøve å gå saman og finne på aktivitetar der heile skulen er inkludert. Det verkar veldig spennande! Og Brennpunkt går ut på å ha debattar og slike ting, så eg trur det blir ein veldig spennande og innhaldsrik dag i morgon.

Laurdag vert awesome. fordi då skal me ha KJENDISPARTY! Me får utdelt kjendisar i morgon, og eg er så spent, og gledar meg enormt! Eg veit at det blir heilt, heilt konge bra. Men jau, haha, eg må visst springe, eg og nokre andre tauser skal på airobic. Det trur eg vert kjekt. Det er forresten òg elevstyrt, noko eg tykkjer er veldig positivt. Ungdomar som er inkluderande og som gjer noko for fellesskapet!

Fiji Kitsune og SOL på Bømlo!

2011-09-20T16:43:00.000+02:00

Eg har no vore her i sånn ca tre veker, ca. Og iløpet av desse tre vekene har me berre hatt TRE dagar med sol. TRE dagar. Rett skal vere rett; eg er ifrå vestlandet og tjohei, så eigentleg burde ikkje det faktum at det høljar ned kvar dag ha noko å seie. Men, det blir ein smule drøyt når du ikkje kan gå utanfor døra di før du er gjennomvåt.

Heldivis finnes der lyspunkt i slike harde tider; ei eg har vorte godt kjend med, Lene, hadde tydlegvis meir eller mindre heile Disney-kolleksjonen på maskina si, så her på internathusa har me hatt disney maraton kveldar med alt frå sjokoladekake til druer og frukt. Generelt kos. Me har òg kome fram til den konklusjon at eigentleg finnes der ikkje ein einaste disneyfilm (fram til sånn ca 2000 skifte) som er barnevenleg! Eg meiner; i Pochahontas så dreper dei meir eller mindre kvarandre, og i Den lille havfruen så.. vel, der bannar dei! (I alle høve i den engelske versjonen, fordi Ursula e jo heilt sånn " you will all burn i hell" - opplegg. Det er IKKJE barnevenleg. Tough, på den andre sidan; det er heilt hilarious for oss å sjå på no, fordi der finnes så uendeleg mange detaljar og kommentarar du ikkje forstår som ung, og som plutseleg får ei heilt anna tyding. Fantastisk.

Men, i alle høve; det har vore sol, og det var utruleg fint! Sett vekk ifrå det faktum at eg låg med feber og sånn ca null stemme frå fredags ettermiddag til i går. Men, eg har fine vener her som kjem med mat og kakao og generelt er trivelege. Så då er det nesten, nesten litt kjekt å vere sjuk. Huset i mellom, altså mitt hus, Lykling, har kome fram til at det er på våra hus sjukdom rår for augneblinken. Dei som ikkje har blitt sjuke byrjar å bli det, og vi som har vore det slit framleis litt med tett nase og hoste. Då er det godt å kunne sette seg i fellesen med kvar sin pc, eit pledd og berre vere asosiale - ilag.

On a totally different note, SJÅ SJÅ SJÅ;

FIJI KITSUNE - FRA LANDET BAK DRØMMER. Skrive av den fantastiske og highly awesome Kristine! Den fekk eg i posten forrige veke, og sidan dei fleste har gått for å sove litt/bli friske tenkte eg å asosialisere meg sjølv, og byrje å lese. Dette er forresten andre boka til Kristine, den første, I dypet av en ruin, burde alle lese/kjøpe. (Og for å reklamere litt, så gjer me slik) : Panthera. Spring og kjøp!

Men jau, no skal eg lese, og drikke tè, og generelt ikkje gjere stort før kveldsmaten klokka halv 8. Det blir fint.

Sumaren 11;

2011-09-14T18:36:00.000+02:00

I korte trekk; det har vore ein sumar fyld med gleder, nostalgi, natur, gode vener, nye vener, reiser, 22.juli, grilling, seiner kvelder, dansing i Ålesunds gater og utestadar med godtausne, kinoturar med fine folk, kjæreste, gjensyn med gamle vener, fotografering, ipod, jugendstilfestivalen og generelt;

Stord <3

Bømelulul! Hihi.

Photoshop er fine greier.

Og man er glad i naturen

Litt meir.

Og litt til.

Kiwi <3

Feira Kristin på indisk resturant! Nam nam!

Åh, det er litt sakn, då. Fine pusane.

Conversesko frå US and A!

22.juli. Vi vil aldri glømye.

Line med lappen! Hurra!

Fining. Savn!

Heeellooo alkohol.

JUGENDSTILFESTIVALEN! Kongeee.

Pakke pakke pakke

BØMLO!

Ok, så eg har litt heimelengsel for tida. Men det er eigentlig litt fint, fordi då har eg òg noko å sjå fram til når eg reiser heim til haustferien. Dessutan har eg blitt grepen av BREVmanien som driv og surrar rundt på skulen, og det er mega kjekt! Eg har endeleg funne gleda med å skrive brev igjen, og no skriv eg hit og dit og overalt. Òg i von om å få svar, ofcourse.

I dag har vi hatt besøk av eit palestinsk ektepar som rømde frå Gaza til Noreg. Det var ei sterk oppleving, og eg kjenner meir eller mindre at eg muligens har begitt meg ut på eit litt hardt år, samstundes som eg veit at det blir eit utruleg lærerikt år. Dessutan har eg truffe så utruleg mange fine folk her, og alle er like takknemmlege for å vere her. Det er vel meir berre at linja eg går er heilt, heilt ny, så me er første klassa som går den, no i år. Ergo alt er jo ikkje spikra, og derfor blir det av og til litt kluss. Samstundes er det litt fint at me er dei første, fordi vi på den måten får vere med å forme linja, og korleis me ønskar den skal vere til neste års elevar. Fordi; DET ER SPENNANDE! Det er meir eg som byrjar å bli sliten av å lese artikkel på artikkel og føle at me framleis ikkje er komen igong, og eigentlig berre er veldig, veldig klar for å kome igong!

Anyhow; i morgon har eg lova Marlen og Kristine, to av dei kjekke jentene som bur på huset mitt, og som går Friluftslliv bollar, varmsjokolade og film. Dei er ute på tur i dag, og skal sove i telt i natt. Det trur eg kan verte heller kaldt, så då er det godt å ha noko varmt og koseleg å sjå fram til. Dessutan tykkjer eg at me på huset kjem godt overrens, og me er flinke å ta vare på kvarandre. Noko som er spesielt viktig no når sånn ca halvparten av alle på skulen ligg med influensa! Det er ganske dumt, også fordi at når me bur så tett oppå kvarandre, så er det berre tidsspørsmål før me alle ligg utslått. Heldigvis har me ei fantastisk husmor som går og passar på oss, og me er generelt flinke til å passe på kvarandre. Som i at om me veit en av dei på huset er sjuke, så er me flinke og teke med middag til vedkomande og lignande. Det tykkjer eg er fint.

Elles har eg prøvd å farge håret, og vel, det blei ikkje så veldig gale, eigentlig;

Eg har mørkt hår, så deeet får gå. It's not only only, but but!

Kristin er flink! Og no er det kveldsmat om ein time, også er det youtube kveld. Eg har trua!

Vestlandet blir meir og meir regnfylt;

2011-09-13T10:43:00.002+02:00

men likevel så trivs eg godt, og sjølv om det allereie har oppstått klikking og litt "gjengar" og det generelt er vorte litt tyngre og kome i kontakt med folk, så er det likevel fint her. Det er regn, regn, regn, og fine folk, og regn, og fine folk. Det er faktisk så mykje regn at det er meldt flaum til veka. Det blir ei fin veke. Dessutan er det heilt uvirkeleg at eg alleriee er inn i mi tredje veke her, sjølv om det òg betyr at det berre er to veker til eg får reist heim og sjå igjen fine folk som;

Kjæresten min. Knis.

Akk, plus so many more. Og sånn for the record; før eg skal heim skal eg vitje Marit i Trondheim, og det veit eg blir awesome og fantastisk.

Og sånn kort oppsumert veke; forrige veke hadde me hemmleg ven veke, der alle fekk utdelt ein person som var deira sin hemmelege ven, og som dei skulle vere litt ekstra hyggjelege med. Haha, det viser ialle høve forskjellen i folk, og at nokon gjorde meir ut av det enn andre, men alt i alt var det utruleg koseleg, og eg trur det er litt bestemt at til jul skal me ha det same, berre at det då vil heite Secret Santa. Heilt ærleg trur eg det vil gå betre, også fordi då kjenner me kvarandre betre enn det me gjer no. Så eg har trua. Dessutan kosar me oss, og forrige helg var første helga me var ute, det var koseleg. Eg har dessverre ingen bileter. Men, me storkosa oss, tough me meir eller mindre fant ut at Bremnes ikkje har så.. veldig mykje å by på. Og at dei innfødte skjular seg veldig godt (det er trass alt 11000 mennesker på denne øya!) Men, Kristin og eg fann ut at me ville bølge håret mitt, og eg tykkjer iallefall det blei ganske fint, sjå sjå sjå sjå;

Neste helg blir det å sitte inne og berre chille. Det var fint å vere ute, men samtidig så vil eg få mest mogeleg ut av året, og eg kjenner at vekene eigentlig er ganske tunge fordi det alltid er noko som skjer, og det er vanskeleg å lausrive seg frå alt det sosiale som skjer. Men, DET ER UTRULEG KJEKT!!

For å runde av dette heller tilfeldige innlegget utan så mykje innhald, så kastar eg med eit bilete av meg sjølv, berre fordi eg akkurat i dag kjenner meg litt sjølvsentrert, fordi eg er så trøtt og veit eg sånn ca ikkje ser ut i dag fordi eg har dårleg hårdag. Ergo;

Smil til verda, og verda smiler til deg! Samt at eg der hadde ein god hårdag, og det er fine minner og koseleg. OG EG HAR BEINE TENNER. Det sa i alle høve tannlegen før han trekte ut visdomstanna mi og etterlèt meg hoven og jævlig i tre dagar etterpå.

Innreiing av Lyklingland samt tur til Espevær;

2011-09-04T21:05:00.001+02:00

Som de hugsar, så såg fellesstova vår heller trist ut. MEN NO FOLKENS, så seier eg; velkomen til Lyklingland!

Lykkeliten, herr maskot, hadde fått gått litt i oppløysing. Det måtte fiksast.

Orgamifigurar på gang!

KOS KOS KOS KOS KOS.

Me har fuglar i taket. Fordi me er kule.

Ein Orgamifigur ferdig! Og sånn det er sagt; Inger, Anette og Merete vart heilt supre på det der!

Marlen og Lykkeliten som framleis *kremt* manglar ein loff.

Indiiivid. Dei heng i vindauget.

Hjarte.

Kosleg.

Kreativitet.

HEIME KOS!

Stjener på veggen, det er fint.

og me har elevkveld. Det var fint det!

OGSÅ, tok dei oss med rundt på denne vakre øya. Me var innom kyrkja på Mosterhamn og kika på slike statuar av blant anna Olav den heilage og Harald den hårfagre. Samt ting eg ikkje hugsar, fordi eg stod bakerst i klynga og fekk ikkje med meg stort. Også var me å såg på sånn.. museumtingtang og eit gigantisk amfi og berre. Åh. Det var utruleg fint, spesielt då me endeleg kom oss til siste destinasjonen, som var ein skule på Espevær. Som er ein stad der dei har tre bilar på deling, og hovudgata berre er ein kanal. MAKS SJARMERANDE. Eg vert berre meir og meir glad i denne øya. Resten av dagen åt me sjømat/grillmat, spelte kort, sov og generelt hadde det fint saman. Og me har vel alle funne ut fleire ting; der finnes ikkje dårleg ver, berre dårlege klede, og at å gå på folkehøgskule handlar om å gjer seg sjølv særdeles fleksibel. Vi kosar oss!

To jenter, klare for tur rundt på fine øya!

Solveig er også klar!

Psykologilinja og Musikal og teater delte buss, koseleg!

Harald den hårfagre og sånn? Eg hugsar ikkje kven som var kven, men det var fine statuar, iallehøve!

Ein hellig stein-ting.

Ikkje dårlig ver, berre dårlige klede. Men vi var kledde gooodt!

Amfiet på mosterhamn.

Den var god å klemme på. Eg lovar.

Eit eller anna fascinerande i golvet.

"Midtgard - vi e i RINGENES HERRE FOLKENS! "

Just another old lady.

And some more.

Båten på vei til Espevær.

Klare for mat!

Fine, fineee gjeng!!

Det blir ikkje bedre enn god mat og fine folk.

Hjarte hjarte.

Gutta tek livet med ro.

Magnus ville ikkje vere med å spele spel, så han.. slappa av.

Og plutseleg vart me fire til.

Dei har til og med ekspressbåt! Sånn, med tanke på at dei på heile øya har tre bilar på deling.

... og etter ei veke med å vere oppe tidleg, og i seng seint. Avslutta med ein lang - men desidert fantastisk tur - er dette resultatet; ein sliten, men godt nøgd gjeng!

Vel, ja. I kveld er eg på Stord hjå tante. Dette er fordi eg i morgon er så heldig at eg skal få trekt ut denne helsikes - ja - helsikes visdomstanna mi! Den verkar og den berre, ligg skeivt og er i vegen og berre, GÅ DIN VEG. Så i morgon vonar eg at han kjekke/ho kjekke tannlegen berre tek ei tong og riv ho ut. I alle høve nesten på den måten. Berre.. at den forsvinn. Også får eg heller takle å sjå ut som ein bolle resten av morgondagen.

Sei Gandhi, vollyball, biljard og generelt;

2011-08-31T12:21:00.002+02:00

Det er ein Bømloting. Hjarte

Kosar oss på årest første quiz!

Potetmos aka barnemat for voksne; fantastisk.

Vollyballspeling er artig, sånn, spesielt når du skrik ut " EG HAR AN" også sklir du på sokkelesten rett ned på rumpa. Bra fallhøgda mi ikkje er så stor.

Eg har lova meg sjølv at eg skal verte ein racer i biljar. Derfor treng ein øving, og heldigvis for meg så vann eg! (Berre fordi Jani bomma og fekk den svarte kula ned i, men EG VANN LIKE MYKJE FOR DET OM!)

Helde på å lage nameskilt; eg tykkjer alle blei skikkeleg fine!

Som de ser; på Bømlo er her aldri eit dølt augneblink, og me kosar oss meir eller mindre glugg ihjel her. God mat, fantastiske mennesker, kjekke aktivitetar og generelt berre, finheit? Eg trur dei aller fleste av oss er samnde om at å vere stranda relativt langt ut i ingenmansland er heilt greit. Spesielt fordi at då "må" vi verte kjend med kvarandre, og lære oss å kome overrens. Tough det ikkje er noko problem eigentlig. Alle er skikkeleg hyggelege og imøtekomande, og eg følar, i alle høve, at dei aller, aller fleste er flinke til å inkludere, og å ikkje la nokon sitte att åleine på deira bord etter middagen, for eksempel.

Einaste som kanskje er ein liten dempar er at eg har vorte sjuk, og ligg i dag eigentlig berre å sjukar meg og har vorte bestevenn med fishermen friends og nasespay. Me går godt ihop, samt at vere kunne vore betre. Fordi då kunne me ha bada (vatnet ligg faktisk på sånn, 18 grader-ish) og det hadde vore kjekt. Skjønt; eg kan ikkje bade endå grunna herr tattovering. Men uansett; det hadde vore ganske fint om det ville halde seg fint ein heeeil dag. Men men, bur man på Vestlandet, så bur man på Vestlandet; fire årstider på ein dag.

Elles så får eg berre eit betre og betre inntrykk av skulen og alle dei som jobbar her. Spesielt koseleg er det at om du er sjuk ein dag, slik som eg f.eks er i dag, så kjem Husmor opp på rommet ditt med litt niste og ser til at det går bra med deg. Det tykkjer eg er kjempefine greier! Og dei berre, alle er så behjelpelege og ser til at ein trivast og det er generelt fint. OGOGOG; i kveld har me kosekveld på husa - slik eg forstod det. Og det går visst ut på at me skal steike pizza på våre eigne hus og verte betre kjend med kvarandre. Eg gler meg (fordi ja, eg skal skal skal skal vere med). Dessutan var det ei fin unnskyldning for å vise felles arelet vårt;

Fine kjøkkener våra.

Utsikta frå verandaen!!

Stova vår!

Med andre ord; ting er eigentlig ganske så fine. Og eg kryssar fingrane for at eg vert 100% frisk til laurdag. Berre fordi om eg ikkje vert det, så tek det lenger tid. Slik Husmor sa. Me satsar, også er det viktig å spørje om det er noko de lurar på. Eg veit at det ofte kan verte litt fram og tilbake, men det ER SÅ MYKJEEE som skjer her, og det er rett og slett nesten umogelege å få skrive ned alt på bloggen. Så om det er noko de lurar på er det berre å spørje, også skal eg svare etter beste evne!

Hausten er ikkje berre fine lauv

2011-08-29T23:47:00.000+02:00

og fine kveldar med regn på taket og at heile verda generelt vert sepia. Nei, hausten kan òg bringe med seg fru forkjølelse og sår hals. Eg byrja å kjenne meg dårleg allereie før me reiste heimanifrå, men det har ikkje vorte noko betre, og eg kjenner at eg står framføre eit dillemma;

til helja skal me på "Bømlo rundt" som ganske enkelt er at me skal innom namna til hus-standane våra. MEN, eg vil så gjerne vere med på så og sei alt, og fryktar litt at om eg ikkje brukar berre.. eit par timar etter middagen på å kvile/ vere åleine/ sove litt, så vil eg få den baksmellen til helga, og deeet ønskar eg IKKJE. Fordi Bømlo rundt verkar så koseleg, og eg vil så gjerne sjå denne øya eg er stranda på i dei neste 9 månadane.

I dag har me eigentlig berre fått ei omvisning rundt på heile skulen/klasseromma til linjene og blitt gitt generell informasjon. OG EG LOVAR PÅ TRU OG ÆRE AT EG SKAL LEGGJE UT BILETE!!! Eg berre.. må hugse kameraet, også må eg berre, få tatt dei. Uansett, det som er skikkeleg positivt (eller, noko av det som er veldig positivt) er at kvar morgon har me morgonsamling. Og det som er så smart, er at samlinga er FØR sjølve frukosten. Dette tykkjer eg er veldig genialt, fordi dessverre så er det jo slik at om frukosten var først, er det fleire som most likely ville skulka, og tenkt at dei kunne sove lenger. Men, grunna at samlinga - som er obligatorisk - er før frukosten, så er du jo plikta til å møte for ikkje å få fråver. SMART.

For å vere ærleg har dagen i dag vore uffatteleg utmattande, og eigentlig ganske slitsam. Det har vore så mykje gåing fram og tilbake, og så utruleg mykje informasjon som framleis treng tid på å synke inn. Vi har fått informasjon ganga fråver, alkoholbruk/narkotikabruk, og eigentlig om alt som er, samt prøvd å kome litt inn i det som skal verte dei faste rutinene. Og dèt, er ikkje enkelt! Liksom, for min eigen del har det å snu tilbake døgnet nærmast vore umogeleg. Men, det som verkeleg toppar kransekaka med melis på toppen, er at ein så gjenre vil vere med på ALT SOM SKJER HEILE TIDA. Berre fordi at om ein ikkje er det, så kjenner - i alle høve eg - at eg går glipp av noko viktig. Nett som om at alt står og fell på denne fyrste veka, som eigentlig er heilt weird og completely.. crappy? Berre, eg kjenner jo også på dette med å så gjerne ville snakke/helse på flest mogelege folk, men samtidig byrjar eg å innsjå at alt står ikkje på denne fyrste veka. Det er berre godt å helse på alle sammen og å finne folk du har noko til felles med. Samt treffe på dei som er sånn, rake motsetninga av ein sjølv. DET er så utruleg givande, kjenner eg.

Og berre sånn, i morgon skal eg ta bileter og legge ut, samt skrive eit mykje meir informativt/givande innlegg. Eg skal verte flinkare på å skrive meir om livet på skulen, samstundes som det akkurat denne veka er slightly umogeleg, fordi det er heilt nytt for meg, og eg kjennar litt at det blir feil om eg skriv om noko eg ikkje heeeilt har sette meg inn i, enda? Eller, framleis treng litt tid på. Men eg skal verte flinkare å skrive/dokumentere om korleis me har det her, fordi me har det absolutt, absolutt ganske så fantastisk.

Eg avsluttar innlegget med eit hårkrek eg kjende saknet etter i stad;

Iben Andreas, hjarte. Snakka med mamma på telefonen i stad, også la ho telefonen innåt munnen hans, og då kunne eg høyre han male igjennom røyret, og eg berre; SAKNAR PUSEKATTEN. Sjølv når han ligg oppå sekken, eller ligg på ryggen der eg eigentlig skal ha hovudet mitt. Åh, fine, fine katten vår.

Og då va man offisielt innflytta;

2011-08-28T00:56:00.000+02:00

Og for ein gongsskuld kjenner eg at bileta snakkar for seg sjølv. Eg har fått det utruleg koseleg, og er eigentlig komt til einigheit med meg sjølv om at eine rom er det beste, og at det å gå inn att etter ein lang, men absolutt fantastisk dag med fine, nye menneske, åleine og berre slappe av, er ganske nært det eg vil kalle ein perfekt dag.

Dessutan innser eg å kome dagen før eigentlig var veldig, veldig smart. I alle høve med tanke på at me då framleis ikkje er så aaaltfor mange, og at det slik sett vert enklare å verte kjende med folk. Liksom, etter berre ein halvtime hadde eg truffe ei som skal gå i same klasse som meg, og etter ein time/ ein og ein halv time var me allereie ein liten gjeng som hadde funne ihop, og det var eigentlig berre fantastisk koseleg. Eg var litt dum, fordi eg gløymde kamera mitt inne, så eg fekk ikkje tatt bilete av den fine havna me har her (då skulen ligg rett ilag med vatnet), ei heller fine skulen. Tough, om de vile sjå den, så er det berre å gå innpå heer. Der ligg fine bileter av skulen og slike ting. Og JA JA JA; noko av det som er totalt fantastisk med skulen, er at me bur i eigne hus, på tolv og tolv; 6 enkeltrom, og 3 doble. Dessutan har husa eigne namn. Eigentlig gir det meg fullt av Harry Potter assosiasjonar, og eg må seie eg er godt nøgd med å havne på Lykling, som huset mitt heiter.

Det mest overflatiske, teatralske smilet eg har gitt på lenge. Men etter ein så intens dag, med så mykje sosialt som har skjedd, vert man rett og slett trøtt. Men hey; eg har kult sjal og mørkeblå bukse med fengselsstriper på.

Og vel ja, i morgon vert det offisiell opning klokka 1700, då resten av folket kjem. Og eg skal ta fleire bilete og skrive meir fornuftig enn eg gjer akkurat no.

Om å flytte og å byrje på nytt;

2011-08-26T00:35:00.001+02:00

Etter ei veke med powerpacking er dette andletet (som vant vakker, vakker mappesak samt awesome penalhus på Buatreffet) resultatet. Sliten.org

TENK å vinne noko så fint, fordi du har det beste morratrynet. Åh, BUATREFF hjarte.

fordi året byrjar ikkje den 31.desember klokka 0000. Året byrjar ein gong midt i august; når ungane byrjar på skulen med nye sekkar, nye penalhus, og nye forventningar. Det er når dei som er ferdig på videregåande skal skilje lag etter tretten lange, men minnerike år, og ein prøvar å kjempe mot - nærmast slå av tida - berre for å rekke rundt og treffe alle igjen. Liksom, tida byrjar plutseleg å gå på cruise control; den styrar seg sjølv, og før du veit ordet av det er den brukt opp, og alt du set igjen med er altfor mange koffertar, altfor mange ambivalente kjensler og altfor lite rom der alt berre kan eskalere.

Kassene er klare, koffertane er trykt saman til siste millimeter, og eg står her; ved vegkrysset som skil meg og mitt tidlegare liv frå kvarandre. Alt som står att, er å ta det med rota, rive ho ut og halde fram å vandre framover. Men korleis kan ein det, når det ikkje berre er ein by ein forlet? Det er livet eg har bygd opp frå ingenting dei siste tre år. Det er det livet eg har levd - buande åleine - dei siste to, og det er menneska eg har vorte knytta til, og som eg veit eg kjem til å sakne. Skjønt eg ikkje skal vere vekke i strekk, er det likevel noko med å la gå alt som har vore, og vere open for det som kjem. Og det blir sikkert awesome, og fantastisk og alt, men eg hadde vel løge meg huda full om eg sa det ikkje var vanskeleg å sei hade til Knut. Skjønt eg veit at det er berre fire små veker, også kjem eg heim igjen. Eg veit jo det, men det er - som sagt - det at det er så langt vekke, og berre, eg kjenner ingen og eg berre, ÅÅÅÅH.

Will you tell me once again
how we're gonna be just friends?
If you're for real and not pretend
then I guess you can hang with me

And if you do me right
I'm gonna do right by you
And if you keep it tight
I'm gonna confide in you

Også er det vel det at eg har powerrydda/powerpacka heile veka, så eigentlig er eg berre dødssliten. Men i morgon, då må det verte bra, og forhåpentligvis så vil det kome bilete og ting og tang etterkvart, så for all del folkens; stay tuuuned.

Nytt ord; pakkomania. Status; gult?

2011-08-25T01:47:00.000+02:00

Jau, fordi NO folkens, no byrjar ting endeleg å lysne. Det skal høyre med at grunninga lett kan vere mine særs seriøse powerpacking - netter. No er romma mine rydda, og for å gje eit raskt overblikk over kor mykje eg har pakka; ein koffert, 2 bagar, ei kasse (men det er berre fordi eg er så redd for alle strikketinga mine at eg ikkje turte å ta sjansen på å leggje det i ein koffert/bag), og ei relativt stort veske! Samt ei mindre veske til å ha på veg til Stord der eg har alle mine mest viktige saker. Og med mest viktige saker tenkjer eg på solbriller, lommebok, ipod, telefon (!!), øyreproppar til telefon (fordi eg har en gammal - MEN NYDELEG ORANSJE - ipod nano der eg ikkje har spotify * sorg i hjarta*), notatboka mi (!!!!), diktboka mi, vatn/brus/istè/væske generelt. Ehm, ja; you get the picture.

Dessutan var eg flink og hugsa å pakke med meg bøker. Eg må verte flink å lese igjen, spesielt på engelsk. Eg sakna å lese på engelsk, eigentlig. Problemet var vel at etter eg hadde lese Harry Potter blei alt på engelsk så... dølt? Eg veit ikkje riktig, men anyways, eg skal verte flinkare å lese på engelsk, og å lese bøker generelt. OG, eg skal SKAL SKAL verte flinkare/aktiv å strikke igjen. Og å lære meg å hekle. Akk, eg saknar å gjere sånt hjernetomt, fint handarbeid. Og sånn, berre fordi dette innlegget eigentlig ikkje omhandla ein dritt, berre at eg er kry fordi eg er ferdig og berre småprat fordi klokka er snart 0200 på natta, og eg skal opp om fem timar, så vil eg dele dette bilete med dykk;

Ok, så eg kledde vel eigentlig aldri spesielt godt kort hår. Eller, det var vel ikkje dèt heller, men meir det harde faktum, at skal du ha kort hår, så må du ha tid til å stelle både håret, deg sjølv og gjerne putte litt maling i andletet. Ooog, når man står opp klokka 0500 kvar morgon vert det heller uviktig, og man blir sjåande slik ut. Sidenotis; eg saknar dei øredobbane, akk. <3

Well this tired mind, just wants to be lead home

2011-08-24T01:23:00.001+02:00

Fordi no kjenner eg meg nett slik (foruten ganske openlyse faktorar); som den mest desorienterte, mest inneslutta i mi eiga verd person. Og eg veit ikkje kva som ventar meg om to dagar.

til Bømlo. Fordi jau, det er faktisk det som skal verte min nye heim det komande året. Og heilt ærleg veit eg ikkje kva som ventar meg, og for fyrste gong i livet mitt kjenner eg meg relativt nervøs, og har faktisk nesten mest lyst å gjøyme meg i bilen og vere med heim igjen laurdag. I stadenfor å bli sett av med kasser og koffertar og bagar og generelt ting som skal vere med på å gjere rommet mitt til mitt eige. Dessutan er det jo den vesle sjansen for at eg får dobbeltrom, og då veit eg faktisk ikkje riktig kva eg kjem til å gjere. Ikkje fordi eg ikkje kan tilpasse meg eit anna individ, eller at det ikkje hadde kunne gått bra, men generelt fordi eg - som folk flest - likar å ha litt privatliv.

Det er faktisk rart, kor mykje me forandrar oss, men likevel forblir nett som me var. " Alt er nytt, men ingenting forandra" - Harry Hole. Og det er faktisk sant; eg skal flytte, eg skal byrje på nytt, eg skal klare å bygge meg opp eit nettverk av individ og klare meg sjølv eit år åleine. Likevel er prinsippa dei same, og alt det grunnleggande som gjer oss til dei vi er, forblir det same likevel. Og det med å få seg nye vener og korleis den prosessen fungerar er òg den same; det er berre nye spelar, og ny spelebane. Gosh.

Altså, det er ikkje det at eg ikkje vil klare meg og slike ting, det er berre.. eg veit ikkje? Det er vel noko med at eg valde ein vgs der ingen frå min heimstad skulle gå med vilje, berre fordi eg ville starte på nytt. Då var eg berre 16, og framleis ganske utadvendt og særs eventyrlysten på nye individ, nye erfaringar og opplevingar. Samt eg flytta jo for meg sjølv då eg var 17, og har budd åleine frå då - til no. Liksom, eg budde ÅLEINE, FOR MEG SJØLV. Og eg lærde å vere sjølvstendig, og eg likte fridomen av å kunne vitje vener når det passa meg/ omvendt. Samt at eg ikkje budde meir eller mindre oppå andre igjen, men det kjem eg jo til å gjere no, og liksom, herregud og oh my god, kva er det eg har meldt meg på?! No er det meir.. eg reiser jo av frivilje, igjen. Men no er det mange mil frå heime, og det er mange mil frå alt som er trygt og kjent, og alt eg har å halde ved. No må eg faktisk vekse opp, sette seil og berre.. reise avgarde. Blæh, haha. Nervevrak much? Slightly.

Skinny love just last the year. Pour a little salt; we were never here.
Berre fordi at eg likar bilete.

Jugendfestivalen '11

2011-08-22T19:47:00.001+02:00

i bilete, mostly;

Bigbang!

Karpe Diem

Lissie

Bo Kaspers, ithink.

Eg skal vere så ærleg å seie at eg fekk ikkje tatt fleire bilete, fordi eg er for lav, og å skulle stå skvist mellom berre høge personar over lengre tid der du korkje kan bevege hender eller føter, er litt drøyt (Det er også grunninga til at eg ikkje fekk eit EINASTE BILETE AV ROBYN, RAGE RAGE RAGE). Men alt i alt var det ei fin helg, og sjølv om eg søndag var sånn ca den mest trøtte, slitne, utbrukte filla ein kunne finne, så var det likevel heilt verdt det. Sånn, om du ser vekk ifrå at eg nesten blei hoppa ned, og at å vere litt over 1.50cm verkeleg, verkeleg ikkje er så ideelt når du er på konsert. Altså, det er faktisk sant, at om du er så lav, så blir opplevinga med eitt litt amputert.

Dessverre så måtte festival dagane slutte, og eg måtte reise ifrå min kjære Knut og heim igjen til eit rom som ser ut nesten like gale som før eg reiste, og med kasser som ventar på å bli fyld opp, og ei teoribok som ventar på å bli bestått gjennom vegvesenet, og generelt BLI FERDIG TIL FREDAG. Det er berre fire dagar igjen, og eg ser verkeleg, verkeleg ikkje lyset i tunnellen. Gje meg ei lommelykt, ja?

Powerpacking blei til powerrydding;

2011-08-18T00:19:00.000+02:00

Og Iben tykkjer at sekken min er fin soveseng;

Sove sove sove.

Åh, gå vekk, då!

Golvet før eg tok til med powerydding..

... senga mi... eller, det skal i alle høve vere ei seng under der, ein stad..

... klesskap utan noko særleg i, fordi alt ligg på golvet/senga

... nattbordet ser heller ikkje betre ut

ALT MAN FINN NÅR MAN RYDDAR! Åh, eg hugsar den; femten år på norwaycup. Snoopy, hjarte.

" Du var nede, eg tok senga di, rarw"

" og eg har ingen planar om å flytte meg, heller. Lololo" Men det måtte han, haha!

Ferga gjekk ned idèt vi ankom, så me blei sittande der en time. Det var en fin time!

"Smil da Astriiid" (med verdens største glis om munnen for å få meg til å smile) trøtt.comx2

Han hadde kjøpt seg grøn laser i Tyrkia, og denne tykte han det var på sin plass å fikle med i bilen. " Sjå, eg kan lyse over fjorden!.. Sjå, eg kan lyse på bilane og opp i skogen" (Med den største entusiasma nokon gong, samt verdens mest barnlege smil, men søt)

Ok, så bilete skulle vore betre, men hadde for lite batteri til at blitzen funka. ANYHOW; null klede.

Ryddig klesskap, ey ey ey!

Og senga mi er faktisk ei seng, sett vekk ifrå putene som høyrer til sofaen og posen med klede i (som eg ikkje riktig veit kva eg skal gjere med enda)

Det skal òg seiast at det tok meg to og ein halvtime og rydde/støvsuge/delvis pakke ferdig bag nr 1. Eg er litt stolt, og i morgon er det jugendfest og det blir så hinsides bra at der finnes faktisk ikkje ooord! Eg skal prøve å ta mange fine bileter, eg lovar.

Todays mission; powerpacking.

2011-08-17T13:19:00.000+02:00

Herregud, eg ser verkeleg ikkje føre meg at eg vert ferdig til neste torsdag/fredag. Og om eg blir ferdig kjem eg til å ha glømyt så mykje at eg ser føre meg tårevåte augo med ein gong me får pakka ut på Bømlo. Heldigvis finnes der gleder i kvardagen!

Fordi når mannen reiser til Tyrkia, kjem han ikkje tomhendt heim igjen! :D Eg vart glad, Knut er kos.

Eg vart veldig, veldig glad, og tykkjer det var ein fin ting å gjere. Dessuten var det glede i kvardagen, og akkurat no så veit eg at eg treng det, fordi å bli ferdig med alt eg så gjerne skulle blitt ferdig med til neste veke ser heller... traurig ut. OG EG MÅ BLI FERDIG. Men altså, eg veit det ordnar seg, det berre, kjennes så langt vekke ut? Spesielt sidan det i morgon er jugendfestivalen her i Ålesund, og eg ser berre ikkje føre meg at pakking akkurat vert første prioritet, kan man seie. Akk.

I alle høve, eg har planen klar ang dagen i dag, og det er powerpacking. Eg tvilar på eg fær byrja på rom-rommet mitt, men soverommet mitt skal i alle høve.. skine(?) når eg er ferdig, og om eg i det minste får pakka ferdig kleda mine, då eg vil eg sjå på det som eit steg i seg sjølv.

Men igjen; har du ein robot, eller veit om ein robot, eller noko anna som gjer at eg slepp å gjer alt åleine, vert eg glad.

1,5 veke igjen og

2011-08-16T00:30:00.001+02:00

vi er ca så klare til å reise;

underteikna fant det for godt å berre.. kaste alt ut av hyllene og ned på golvet.

... Og det ho tenkte ho ville ha/ta vare på/tenkje på å behalde/tenkje på å pakke slengte me i senga, ergo; den kan ikkje brukast, ergo;

vi flyttar inn på det andre rommet, slår ut sovesofaen og nyt livet her. Latskap.com elns

Så ja. og det er 1,5 veke til eg reiser. Og på den tida skal eg ha fått gjort unna;

- teoriprøva (og la oss alle be til Tellus om at eg står denne gongen)

- vore på jugendfesten og dradd strikken lenger enn den kan strekkjast, berre fordi det er siste skikkelege sjansen eg får til å slå laust håret med dei nærmaste her heime.

- prøve å sjå mest mogeleg folk igjen før eg reiser, berre, genereltsett

- vere mest mogeleg ilag med isbjørnen min, fordi han er søt og ting er fine og eg kjem til å sakne han mykje når eg reiser

- ha vaska ned og rydda begge romma mine

- em... em....

Og berre, åh, der er ikkje tid. Og eg trudde eg hadde et hav av tid, og herr tattovering klør meg til døden og eg vil berre rive av all skorpa og berre, AAAAH. Men det går jo ikkje, så eg må vere flink og berre smørje på krem heile tida og tenkje at om ei veke er all skorpa vekke og den er kjempefin for alltid.

Men men men, åh åh åh, i dag traff eg att Anette (hjarte på henne). Og det var så fint, fordi ho er så fin og eg saknar henne og heile ho i kvardagen min. Det vert så snedig når me ikkje skal gå i klasse lenger, tough me berre gjekk i same klasse i eit år, but still. Ho var den fyrste eg blei kjend med, og det er så merkeleg, fordi hadde me ikkje kome i klasse ilag, trur eg ikkje me hadde vore så fine venninner som me no er blitt. Åh, Anette er fin, og eg er glad i henne. Berre sjå;

Frå 19års dagen min. For ein kveld!

Og det som er så rart, eller, enda meir rart, er at det verkeleg slo meg kor forskjellige man kan vere, men likevel finne ting i kvarandre som ein tykkjer om, og verte gode vener. Slik eg tenkjer, er det vel helst mest dei som verkeleg sette spor i ein, berre fordi der er meir forskjellar ein likheiter, men likevel så finn ein felles interesser, og det er så fint. Og åh, eg kjenner dette innlegget dreia seg om generelt lite, men eg ville berre dele med verden at pakking er teit, og at å treffe igjen fine folk som Anette lysat opp kvardagen. Hjarte.

Seriously; I mean, seriously

2011-08-14T00:02:00.001+02:00

Du veit korleis me mennesker eigentlig siklar etter å vite alt? Liksom, det å vere nyfiken, det er rett og slett ein måte å leve på, berre fordi vi grev, og grev etter meir og meir informasjon. Uansett kva det omhandlar. Og slik er det, heilt til den dagen du får vite informasjon det eigentlig ikkje var nødvendig at du visste, men som plutseleg kom for dine øyre likevel. Også endar det alltid i at du så gjerne vil skru på tilbake-knappen og gjere omatt slik du aldri fekk vite informasjonen likevel. Skjønt du veit innerst inne, djupt der inne i den fiktive sjela di, heilt på bunnen av det fiktive hjarta ditt, at på ein eller annan finuerlig, eventuell stygg og - atter ein gong - uforbredt måte, så hadde informasjonen nådd deg anyhow? Jepp, jepp.

Og sånn for å runde av dette meir eller mindre surralistiske, særdeles filosofiske, og til dei grader nesten ulogiske innlegget, vil eg berre føye til at om de lurar på kva for ei side eg vel; eg vel sida om at 97% av tida er all informasjonen som renn igjennom øyra vår absolutt unødvendig, og dei restarande 3% er eigentlig ikkje så nødvendige dei heller. Sånn, at i bunn og grunn, så er det vel kanskje best å ikkje vite, men heller leve her og no. Carpe diem and crap. I alle høve; informasjon er faktisk makt, og makt suger.

Under the coconut tree, you'll be chilling with me;

2011-08-10T21:26:00.001+02:00

Usually I’ll be gone before
the morning lights

But your eyes keep telling me
that’s not the case tonight

Då blei det drage på underteikna, OG EG ER SÅ NØGD FOLKENS! Den er så fin, og eg så glad i den allereie, og einaste eg ventar på no er at "hevelsen" skal gå ned slik eg berre kan nyte fine dragen min. Og sånn for your information; grunninga til at sjølve dragen ser blurry ut er fordi eg har redigert bilete, fordi originalen såg slik ut;

Ikkje fullt så fin å sjå på, då den berre på bilete er fire timar gammal og raud og akk ja.

Og ja, den er på venstre lår/hoftebein og berre rarwness.

Blogg er fint, då man kan vere så ekkel og sjølvsentrert ein berre vil, og i dag utnyttar eg det. Også kanskje eg får noko meir fornuftig å seie i morgon, eller noko!

Dagen derpå, buatreff og generelt;

2011-08-07T15:41:00.000+02:00

For det første;

Ikkje tenk på at bilete er skeivt. Og sjølv om benken i seg sjølv ikkje ser rotete ut, så er golvet under, og alt rundt meg eit kaos. Det er.. to og ei halv veke til eg sette nasen nedover mot Bømlo, og eg har ikkje BYRJA pakke ein gong. Liksom, eg veit det ikkje ser bra ut, men eg berre.. det er så stress, og der er så mykje andre ting eg heller vil gjere; besides, så er eg såpass trangsynt at eg vel å tenkje at det vil verte gjort, berre ikkje.. no.

I går var det Reunion med gamlegjengen, og det var utruleg fint å sjå folk igjen. Det var kjekt å sjå at sjølv om me alle har vorte eldre, og me alle på ein eller annan måte har vokse ifrå kvarandre, så var alle glade for å sjå kvarandre igjen, og å plukke opp der det hadde slutta. Eg tykkjer iallehøve sånt er fint.

Ogogog, eg lova å leggje ut bilete frå buatreffet, og sjølv om eg ikkje har så altfor mange bilete, så berre, åh, det var så fint;

Smil, kjære. Smil.

Kristine og eg skulle vere nattevakter, og vel; den kvelden/natta hadde berre eit mogeleg utfall!

Terese synes det var fint å kome ned på mitt bakkenivå, og eg tykkjer det var koseleg å sleppe å strekkje seg! tjohei

Og sånn ellers så chillar me i solsteiken.

Skriveglede! Åh, så fint det var.

Eg skulle gjerne lagt ut fleire bilete av alle og vise fram gleda, men eg trur de skjønar at det var ei fantastisk oppleving.

Og ja, livet generelt er meir der;

Men det er berre to og ei halv veke til eg reiser, og det blir bra. Trur eg

Buatreff 11;

2011-08-02T00:02:00.000+02:00

Herregud; for nokre fantastiske dagar. Dagar fylde med å gjere nye vener og nye erfaringar. Dagar fylde med latterkramper og sløve nattevakter og pris for beste morratryne fordi man snur om døgnet fordi man veit man berre har dei fire dagane. Det å kjenne seg vel, og ei tilhøyre. Åh, det har vore nokre av dei beste dagane, og når eg får tid og er flink skal eg leggje ut bilete, så de får sjå! Det visar korleis ein kan få til noko, om man berre viser engasjement. Det berre.. åh, der finnes eigentlig ikkje ord for kor fantastisk det var! Dessutan burde alle sjekke skriveglede.com! Støtt oss, støtt bua, og alle dei skriveglade ungdomane som finns der ute.

Jon Blund.... kor tok du veien?

2011-07-28T02:33:00.000+02:00

Ok, så er det ikkje berre hass sin feil at søvn har vorte mangelvare i denne gården. Litt skuld får eg vel ta på mi eiga kappe. Likevel; klokka har no bikka halv tre. Snart. Og eg ligg vaken med sumarfuglar i magen!!

Tenk, i morgon er det skrivebuatreff, og om berre tre dagar reiser eg heilt heim. Eg skal innrømme at å reise på treff er noko eg ser fram til. Ikkje berre fordi eg får treffe nye, kjekke mennesker, men óg fordi det er mennesker på min eigen alder som delar same interesse som meg; å skrive. Og det tykkjer eg er så fint, fordi det er ein fantastisk måte for meg å utvikle meg på.

Oh well... Eg skal prøve å kalle på herr Blund igjen. Vonar han høyrer meg denne gongen, då det berre er 5,5t til eg må oppatt!

Nye eventyr, krev ein fresh start!

2011-07-26T23:01:00.000+02:00

Til hausten skal eg - som nemnt, gå på Bømlo folkehøgskule, der eg skal studere psykologi i eit heilt år. Dette er eit år eg verkeleg ser fram til; det blir eit år med nye vener, nye eventyr, og ikkje minst - nye erfaringar!

Og som sluttnote på dette fyrste innlegget i den nye bloggen, vil eg gjerne dedikere til sorgen me alle kjenner over helgas grusomme hendelsar.

I denne stilla

kvite posar festar

seg på hornhinna;

skrik hinsides sjelen

festar seg i øyro

vi samlar oss i ring

held hender gjennom fylka;

er eit hjarte med ei hjarterytme

med augo retta mot

same framtid;

der demokrati vil styre

og ytringsfridom rå